A verdade sobre o Nadal

Moita xente pensa que a Navidade ten que ver coa relixión,con xuntarse toda a familia,tempo de felicidade..., pois merda nun carabullo, a súa verdadeira historia é que se remonta á época dos romanos, cando celebraban a Saturnalia romana, e como era unha festa pagana os relixiosos responderon con outra festa para celebraba ó nacemento de Cristo,e como en inglés fillo  é Son,que se parece á festa que celebraban en honor ao Sol (Sun en inglés), decían que era á festa do nacemento de Cristo.
 Para o  ano 529 d.C., despois  de que o cristianismo fóra convertido en la relixión oficial do estado no Imperio Romano, o emperador Xustiniano fixo da Navidade unha festividade cívica

E outra cousa, Cristo non naceu un 25 de decembro,nin de lonxe!, suponse que naceu a mediados de outono por que como dia a Biblia, había pastores que coidaban das ovellas polo día e noite no deserto ata que comenzaban as primeiras chuvias que eran en outono e en decembro xa non había pastores coas ovellas polo que é imposible que nacese en decembro.

Seguindo desmintindo cousas desta data, hai que dicir que para que o fillo de Deus quede durmindo nun pesebre no mes de decembro é imposible por que se conxela, polo tanto cada vez é máis obvio que se alexa da realidade.

“Santa” era un nombe común para Nimrod en todo Asia Menor, deus do lume que devoraba ós nenos como ofrenda dos seus pais para purificar a súa alma.. Este era tamén o mesmo deus do lume que descendía polas chemineas dos antigos pagáns e o mesmo deus do lume a quen os infantes éranlle quemados e comidos por sacrificio humán, entre aquelos que algunha vez foron o pobo de Deus.

O nome de Papá Noel ven de San Nico, seguidor de Nimrod e polo tanto eran guerreiros e asasinos, e a súa secta era a de "San Nick"

E a árbore? É unha parte moi importante dentro desta festividade e a súa orixe é complexa posto que o actual abeto típico desta festa é de Alemania, na que según contan as lendas o tronco cortado deste árbore representaba a Nimrod e a rama verde que salía de alí representaba á volta á vida daquel ser e para os romanos,exipcios e babilonios eran a palma,palmeira...
En fin, que todo o que vostede pensaba acerca do nadal era erróneo, xa que hai que remontarse moi atrás para dar coa orixe. Actualmente esta festa baséase nas compras, en facer excepcións no aforro e gastar cartos, producto da publicidade das grandes empresas para gañar cartos, e eu non digo que sea malo, ten cousas boas e outras non tanto, como por exemplo que crea postos de traballo para xente necesitada e que os actos da verdadeira doctrina da relixión aflora, como deixar propina,axudar aos máis desfavorecidos... pero si que debería ter máis en conta os verdadeiros detalles,como por exemplo que Papá Noel era verde, e non vermello como é agora. A causa? Coca-Cola, coa súa cor vermella e agora pénsase que sempre foi así e isto hai que evitalo.

Danos colaterais da emigración

Cando falamos da emigración pensamos nun home marchando, ou cun rapaz e ás veces toda a familia pero o normal é que só sexa o home.Se nos paramos a pensar nas consecuencias dunha marcha masiva de homes nóvos,pensamos que pode baixar a natalidade e como consecuencia unha perda da poboación, que se para colmo Galicia tiña pouca xente e a maioría vellos, xa é a repera.

Coa marcha dos homes, as mulleres e os cativiños que quedaban tiñan que traballar sen depender da idade ou se tiña calquera doénza ,polo que as condicións de vida empeoraron en tódolos ámbitos, a nivel cultural como por exemplo os poetas do exilio, que aínda que seguían a escribir non era o mesmo, a nivel financieiro se mellorou un chisco xa que os homes mandaban a maioría dos cartos á familia para poder subsistir.

Nesta época é cando nos damos conta de que as mulleres sacaron o país adiante, grazas ao seu traballo no campo e desempeñando as funcións dos homes fixeron que se notara o menos posible a súa ausencia.Por parte deles, marcharon cara América, principalmente para Arxentina,Cuba e posteriormente Venezuela.Na Arxentina fundaron diversas editoriais galegas do exilio e publicaron numerosas obras xente coma Rosalía de Castro.En Cuba houbera un cambio social moi grande con Fidel Castro, Che Guevara...Foi unha etapa de inestabilidade política. En Venezuela foise moita xente a partir de mediados da época ,xa que non estaba permitido ir cara alí, era unha dictadura como o é hoxe e que viven moi mal co réxime de Maduro,sucesor de Chávez. 

Como consecuencia de que os homes estiveran lonxe das súas mulleres, fóronse con otras mentres estaban alí ou tiveron crioulos, que son fillos de xente de alí e os galegos.Foron moitos os que quixeron voltar cara Galicia pero se viñan os homes ían ter problemas de honra ,honor e por iso moitos quedaron alá.Outros crioulos eran os fillos primoxénitos do home, despois este volvía aquí e tiña outro pequeno, e ás veces viña o crioulo reclamando o que era seu o non o deixaba marchar de América sen que lle dera parte da súa riqueza.

Non todo na emigración foi negativo, aínda que si tivo demasiados problemas para os galegos, pero temos que pensar por qué o fixemos, por que agora se está volvendo a facer coas chamadas ´´fugas de cerebros´´ de xente nova que marcha cára Europa para buscar traballo xa que aquí non hai oportunidades e por iso é polo que sempre hai que ollar cara atrás para poder seguir cara adiante, para sabe como reaccionar aos problemas que se nos voltan presentar uns anos despóis,para non ter que volver a pasar toda esa dor e tódolos problemas secundarios que iso trae.Para que Galicia,principalmente por ter moita xente anciá, poida seguir existindo como comunidade autónoma non podemos permitir que os nosos compañeiros marchen xa que nos levan á ruína demográfica e acabaremos sendo un pobo fantasma.

Peripecias Mariñeiras de Morocho

O meu avó Morocho era un namorado da mar,xa que se criou nunha terra de mariñeiros,Meirás, non confundir co Pazo de Meirás no que Franco pasaba os veráns.A súa casa era grande,tiña o sitio para o gando e para toda a familia.
Casa Morocho
Houbo unha vez que tiña pensado marchar e emigrar cara América para poder soster á familia e aportar cartos.Levantouse cedo para non despertar aos fillos por que non quería despedirse e chorar, non estaba afeito a iso.Despertou coa que fora a súa muller de toda a vida,dende raparigos xa e axudoulle a rematar de facer a maleta,escasa pero con demasiados recordos de Dios.Á hora xa estaba embarcando en Coruña xunto con outras persoas camiño dunha terra mellor supostamente.Estaba xa no barco-cruceiro cando escoitou que outro barco afundírase o "Aldecoa" frente a África, e el o entendeu como que o podía perder todo e a todos e non  embarcou, fuxiu dando golpes e patadas, pero xa era tarde, o navío saíra do embarcadoiro e estaba a unha milla de distancia.Preguntou cando podería baixar e voltar e os responsables ao mando alucinaban.

Dixéronlle que ata que chegaran ás Américas nada, e el cagándose na leite que mamaron deuse á volta.Esperou un par de días con gañas de saír daquela pocilga e cando chegaron foi o primeiro en saír e o primeiro en querer voltar.Preguntou aos de alí se o podían levar ou canto lle costaría, e ao dicir que era español poñíanlle escusas.Non sabía o que facer e para aforrar os cartos por si acaso,durmíu á tempeire.Ao final pensou en obter unha barquiña de madeira e remar cara a súa familia, pero se era un só cansaríase rápido e quedaría á deriva, polo que había que buscar a outro.

Preguntou primeiro aos españois do barco que estiveran con el e o tomaban a mal por que non querían pensar nos seus fogares e mulleres e recibíu palizas.Optou por preguntar á xente local da zona por se alguén quería acompañalo pero todo eran negativas e ao final decidíu infiltrarse nun cargueiro ou algo polo estilo.

Despois dunha semana de espera apareceu a oportunidade e non a desaproveitou,era un barco de mercadorías que transportaba especias e aloxouse nun recuncho do almacén,tapado cunha manta para que o viran o menos posible,Durou así tres días e dúas noites,aproveitando algunha cousa que había por alí.Deixouno no porto de Vigo e aínda que pareza incrible,camiñou dende Vigo cara Meirás,a ratos a pé a ratos en carro de alguén que o axudaba, ao final despois dun mes sen saber nada del, voltou a casa como se nada, cun sorriso na boca de orella a orella e sabendo o que quería,quedar coa familia pasase o que pasase.Esta historia cóntase na familia todos os anos, recordando a súa figura e as súas cousas,que eran algunhas impensables.

Morocho,o avó patriota

Morocho Dopico foi o meu avó paterno,gran señor que nos deixou cando aínda era cativiño eu,pero teño recordos,algúns vagos,da súa persoa e historias del.O que recordo del é un anciano cun sorriso na boca e de costumes, de comer a unha hora e de botar a partida dos domingos.Un home feito e dereito dos que xa non quedan,un home con principios e ideais.Detrás dese comportamento tan xenuino cabe destacar un militar que sinte as cores da bandeira e que a defende.
Non era "facha" como algúns cretinos cren, por que para empezar os fachas son os actualmente remingados ou "pijos" en castelán.Os patriotas eran os que se levantaban antes que o sol para traballar no campo manualmente,manchándose, e que se acostaban á noite rendidos.Eran os que limpaban a carne e o peixe sen guantes,en fin os que facían as cousas e levantaban o país.
Os fachas eran peores por que dicían "eu iso non o fago que non me gusta ou me ensucio",e falando en  castelán por suposto.El era patriota de verdade.
Non loitou na guerra en principio por que en Galicia non houbo guerra e por que non podía permitirse abandoar a unha muller e doce fillos a súa sorte,sen ensinarlles como traballar no campo para sobrevivir, pero el apoiaba aos comunistas alabándoos e facendo todo o que podía.

Ermitas,a súper-avoa

Ermitas Piñeiro era a muller de Morocho, e non defendía a guerra nin ao bando comunista.Faleceu pouco despois que meu avó por pena, iso si que é amor e non o de agora co divorcio e tanta merda.Pero o que a caracterizaba era o seu temple e a súa capacidade para facer as cousas, era capaz de facer a cama,cociñar e ordeñar as vacas sen nervios e de manera perfecta.Non falaba moito, por que xa estaba acostumada a súa época de non poder discutir,opinar...Non digo que meu avó a maltratase,ao contario, a apoyaba, o digo pola situación do estado e nada de violencia de xénero.
Gracias a ela meu avó non foi a guerra e permitiu que siguese en Meirás, na casa coa familia.
A súa actitude e mais a de Morocho forxaron o carácter dos seus fillos, do que o meu pai é o máis novo con cincuenta anos...

Ten meu pai temperamento e cabeza fría á vez,sabendo pensar en cada momento o mellor, cuns valores da vida detrminantes na vida e os seus irmáns tamén, algúns máis que outros, claramente.

Halloween ou Samaín?

Esa é cuestión,como chamarías ao 31 de outubro? É o mesmo? Pois si, é o mesmo.A principal diferencia entre unha e outra é o carácter que se lle da, o Halloween americano ten máis motivos económicos e financieiros que os motivos de festa e enxebre do Samaín.Ademais o Halloween ten trazos de varias festas xuntas, como o entroido e o día dos defuntos.A noite de Samaín era a única do ano na que os difuntos podían reencontrarse cos vivos.Considerábase un sacrilexio non asistir á misa dos defuntos ou á de "cabo de ano"

Esta festa está moi arraigada en Galicia, xa que é unha comunidade moi máxica e supersticiosa, coa Santa Compaña, as mouras...
As manifestacións da festa co nome de Samaín proveñen de xente como Otero Pedrayo, que explicaba que en Irlanda bebían da fonte do esquezemento,pero o seu inicio o ten na cultura celta.Aínda que a persoa que re-descubriu esta festa tan querida en Galicia é Rafael López Loureiro,que comprobou que existía en Galicia ata menos de fai trinta anos.Tamén fixo que se recobrara a "procesión das ánimas" na que os mozos xoves da villa saían descalzos pola rúa portando un candí lembrando á Santa Compaña.

Antaño na época celta en vez de cabazas usábanse caaveiras baleiras para que os demos non se acercaran.Posteriormente usábanse nabos e finalmente cabazas,xa que era do que máis abundaba en cada época.A típica frase de "truco ou trato" ten o seu significado, e é que os celtas deixaban doces nas portas para manter contentos aos demos e espíritos malignos.
Tamén era típico que os druidas utilizaran o xogo da mazá para saber quen sería o primeiro en casar no pobo, e hoxe é un dos xogos típicos da festa.Nesta noite os druidas achegábanse ata os bosques para recoller muérdago cunha foz especial para a relixiosidade;era de ouro.Cando volvían elaboraban pócimas para obter pronósticos como casamentos,a morte...

Como sacar unha fotografía?

Pode parecer absurdo, pero case ninguén sabe.Non é únicamente coller unha cámara ou teléfono e darlle ao botón.Hai que ter en conta o horizonte,a distancia da persoa respeto ao centro da cámara...
Por difícil que pareza,existen truquiños para saber sacar fotos coma os grandes,ao estilo de Gabriel Tizón, por exemplo, fotógrafo galego de grande prestixio europeo.É un dos mellores fotógrafos do mundo, estivo prácticamente en tódolos continentes traballando con refuxiados,fauna...Pero volvendo ao tema das fotos, cos seguintes trucos poderás ver a diferencia entre unha foto que facemos calquera e unha boa foto.
Imaxina que divides o plano da cámara en seis partes iguais.

- Por exemplo, a línea do horizonte non debe estar no medio xusto.

Se está no medio choca un pouco por que centras a túa atención sobre iso únicamente.

Se a linea do horizonte está máis baixa ou alta queda mellor por que ves toda a fotografía.

-Se lle sacas unha foto a túa moza ou mozo, é mellor que se poña fora dos cadrados do centro, aínda que insista pra saír.

-Se lle sacas unha foto a alguén cun fondo, é mellor que o fondo sexa branco ou unha cor uniforme para que destaque coas cores da roupa e complementos nada máis vela.

Son poucos consellos aínda que prácticos, se dubidas proba a facelo e poderás ter fotos como as de Gabriel Tizón.

 Contraste con el fondo

 La línea de fondo no está en el medio.